Page 6

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Aut unde est hoc contritum vetustate proverbium: quicum in tenebris? Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Ergo infelix una molestia, fellx rursus, cum is ipse anulus in praecordiis piscis inventus est? Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Quid enim tanto opus est instrumento in optimis artibus comparandis? Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; Aut haec tibi, Torquate, sunt vituperanda aut patrocinium voluptatis repudiandum.

Sed quanta sit alias, nunc tantum possitne esse tanta. Duo enim genera quae erant, fecit tria. Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum. Frater et T. Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Homines optimi non intellegunt totam rationem everti, si ita res se habeat.

Itaque sensibus rationem adiunxit et ratione effecta sensus non reliquit. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Quamquam ab iis philosophiam et omnes ingenuas disciplinas habemus; An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. At ille pellit, qui permulcet sensum voluptate. Sit hoc ultimum bonorum, quod nunc a me defenditur; Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Nam, ut sint illa vendibiliora, haec uberiora certe sunt.

An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Duo Reges: constructio interrete. Nec lapathi suavitatem acupenseri Galloni Laelius anteponebat, sed suavitatem ipsam neglegebat; Quod mihi quidem visus est, cum sciret, velle tamen confitentem audire Torquatum. Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Quod iam a me expectare noli. Illum mallem levares, quo optimum atque humanissimum virum, Cn. Quod non faceret, si in voluptate summum bonum poneret. Quod quidem iam fit etiam in Academia. Id et fieri posse et saepe esse factum et ad voluptates percipiendas maxime pertinere. Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Duae sunt enim res quoque, ne tu verba solum putes.

Prioris generis est docilitas, memoria; Non est ista, inquam, Piso, magna dissensio. Et homini, qui ceteris animantibus plurimum praestat, praecipue a natura nihil datum esse dicemus? Quia, si mala sunt, is, qui erit in iis, beatus non erit. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Quorum sine causa fieri nihil putandum est.

Aut, Pylades cum sis, dices te esse Orestem, ut moriare pro amico? Vide, quantum, inquam, fallare, Torquate. Et quidem, Cato, hanc totam copiam iam Lucullo nostro notam esse oportebit; An vero displicuit ea, quae tributa est animi virtutibus tanta praestantia? Ergo illi intellegunt quid Epicurus dicat, ego non intellego? Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. A primo, ut opinor, animantium ortu petitur origo summi boni. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae;

Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum. Quas enim kakaw Graeci appellant, vitia malo quam malitias nominare. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Nos paucis ad haec additis finem faciamus aliquando; Sapientem locupletat ipsa natura, cuius divitias Epicurus parabiles esse docuit. Praeterea sublata cognitione et scientia tollitur omnis ratio et vitae degendae et rerum gerendarum.

Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Portenta haec esse dicit, neque ea ratione ullo modo posse vivi; An quod ita callida est, ut optime possit architectari voluptates? Tum ille timide vel potius verecunde: Facio, inquit. Pudebit te, inquam, illius tabulae, quam Cleanthes sane commode verbis depingere solebat. Consequens enim est et post oritur, ut dixi. Hoc positum in Phaedro a Platone probavit Epicurus sensitque in omni disputatione id fieri oportere. Ut in voluptate sit, qui epuletur, in dolore, qui torqueatur. Maximas vero virtutes iacere omnis necesse est voluptate dominante.

Tu enim ista lenius, hic Stoicorum more nos vexat. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur. Serpere anguiculos, nare anaticulas, evolare merulas, cornibus uti videmus boves, nepas aculeis. Quis est, qui non oderit libidinosam, protervam adolescentiam? Hoc enim identidem dicitis, non intellegere nos quam dicatis voluptatem.

Itaque fecimus. Claudii libidini, qui tum erat summo ne imperio, dederetur. Quis Aristidem non mortuum diligit? Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Ne discipulum abducam, times. Eadem nunc mea adversum te oratio est. Fatebuntur Stoici haec omnia dicta esse praeclare, neque eam causam Zenoni desciscendi fuisse. Philosophi autem in suis lectulis plerumque moriuntur.